RUHUMA FATİHA!..

Nitrome‘den yeni bi’ oyun daha Castle Corp…

Yolumda devam etmekteyim emin adımlarla..
Ne kadar çer çöp, taş varsa takıldığım o yolda..
Hiç çocukken düşe kalka yara almadığımı sanırdım..
Yanılmışım, bir zamanlar ben de çocuktum..
Ve çoğu çocuk gibi ben de yara bere içinde büyüdüm..
Farkında olmadan onca sene ne kadar da çabucak geçti gitti ömrümden..
Çokca acıttı şimdi eskileri düşledikçe..

Büyüdüm ya da ben öyle olduğunu zannettim..
Büyürken düşledim gelecek günleri..
Çoğu izlerim kayboldu gitti bile..
Şimdiki zaman çocukları içlerinde büyük bi’ yara ile gözlerini açıyor dünya’ya..
Hiç doldurulmayacak kocaman bir boşluk var içlerinde..
Gitgide büyüyen..
Kendileri büyüdükçe koşar adım, boşluğa düşüyorlar adım adım..

Eski hikayelerde hep anlatılır doğru yolu bulmak diye..
Şimdilerde ise doğru yol, sadece uçurumlara çıkıyor..
Kendi kendimizin azrail’i oluveriyoruz bi’ anda..

Nitrome‘den yeni bi’ oyun daha Double Edged…

Yine günlüğe yazasım yok heyhat..
Hatta hiç yazasım, konuşasım yok..
Hiç felsefik cümle kurasım bile yok..
Yok işte yok..
Hayat böyle geçip gitmekte..
Bütün hayaller ertelenmekte..
Yaşananlar yıllanıp, unutulmakta..

Ben yine isyanlarda..
Ben yine aklıma gelen bütün düşüncelerin içine etmekteyim..

Eskisi gibi olmadığım kesin..
İyi mi kötü mü olduğu tartışılır..
Ama kimseye el avuç açmayışıma devam..

İnsanları seviyorum; benim gibi kul oldukları için..
İnsanları sevmiyorum; tek bir sebep olsa yazardım..

Has si..ir çekiyorum içimden herşeye..
Çoğu zaman gülüp geçiyorum şu hallerine..

Ben çok doğru biri miyim..
Hayır..
Zaten şahsıma söz söylemeleri için onların da dosdoğru olmaları gerekir..
Hadi bakiim, ne haliniz varsa görün..
Gerçi bu bana kalmış bi’şey değil ya, neyse..

Kimileri bu dünya’yı pisletirken..
Kimileri de bu pislikleri temizleme görevinde nasıl olsa..

Hadi bakalım..
Kolları sıvama vakti her sabah..