Kapattım gözlerimi başladım yazmaya alabildiğince..
Her zaman ki gibi düşüncelerimi sıraya koymakta zorluk çekiyorum..
Hiç olmayacak şeylerden binbir türlü düşünceye dalıyorum..
Boğuluyorum, ruhum daralıyor..
Böyle olmamalıydı diye bitiyor son cümlem..
Böyle olmamalıydı..

Ne kadar karanlık olursa olsun etrafımız..
Yine de görmeye çabalarız..
Bilseydim körlüğün ne demek olduğunu..
Bilseydim gözün görmediği daha bir çok şey olduğunu..
Kilitlerdim gözlerimi sonsuzluğa..
Açmazdım sana açılan kapılara..

Her yaşam; biraz macera biraz hayal gücü..
Yaratılan, yaratılacak olan daha milyonlarca ruh..
Hepsinde dünya’ya gelirken oluşmuş yara bere..
Ayrılığın daha ilk tadına vardığımız an..
İşte “o” an..

Bitince zaman..

En sonunda yaşamın..
Kıyısında dolaşırken ölüm’ün..
Ne zaman karşımıza çıkacağını bilemezken..
Bir sürü duygu yaşarız yüreğimizde korkusuzca..
Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi..
Yaşananlar bir gün geride kalmayacakmış gibi..

Dünya dönmeye devam etse de..
Biz durduğumuzda..
Tamamen kapandığında umut ışıkları..
Gözlerimiz açık gitsede..
Daha yapacak tonca şey bıraksak da geride..
Yine son sözümüz..
Böyle olmamalıydı..

Nitrome‘den yeni bi’ oyun daha Twin Shot 2…

Vuu..
Bugün birilerinin kafasını kırasım var..
Şöyle bi’ sürü taş fırlatasım..
Kafa göz dalasım..
İçimdeki bu taşkınlığı dışarı vurmak isterdim..

Neymiş efendim..
Bir sürü insani zayıflık..
Kavgalar, küslükler..
Bana göre saçma bütün herşey..
Her ne kadar kendimde bu yollardan geçmiş olsam da..
Ama yine de saçma buluyorum..

Vazgeçmek yok bu konuda..
Bildiğimi okurum her defasında..

Çok az şey seviyorum şu hayatta..
Ve sen bunların arasında yoksun..
Sen: üstüne alınmasın kimse..
Ben bir “kimse”yim ve kimse’nin kimsesi yok bence..

Ceza – Açik Ara Bul Kon

Vuu..

Hayatımdakileri zaman aşımına bıraktım..

Belli bir müddet sonra kendiliğine siliniyorlar..