Yine uzun zaman oldu sana uğramayalı bebe..
Dizi izlemekten vazgeçtim, gelip biraz bi’şeyler karalayım istedim..
Ama şu anda ne yazacağımı bilmiyorum..
Ondan bundan, hayattan, yaşamaktan, nefes almaktan,
Ve belki de ölümden..
Hayatımızın en anlamlı günü Azrail’i ayak ucumuzda görmemiz mi olacak..

İstemek mi herşeyi değiştirmenin ilk adımı..
Bu güne kadar ne istedim ki..
Ne buldum..

En çok korktuğum şey ölüm olsa..
Bu güne kadar duymaktan başka bi’şeyini görmedim..
Her gün bi’ çok insan ölüyor..
Tanık oldum mu birisine, hayır..

Önümde çok uzun yıllar yokmuş geliyor yaşarken..
Peki ya öldüğümde..
Biraz daha yaşamak için yalvaracak mıyım Azrail’e..
Hiç sanmıyorum..
Peki ya uzun yıllar bu dünya’ üzerinde yapayalnız kalırsam..
Her insanın asıl içindeki korku bu değil midir..
Kendisinin bile yanında olmadığı, yalnızlık..

Tamam çok saçmalamaya başladım yine..
Zaten hiç bi’ şey, benim hayatımda çok büyük farklılıklar yaratamaz..

Yaşadıklarımın tamamen bi’ anlamsızlaştığını fark ediyorum..
Sonra bütün insanlardan nefret etmeye başlıyorum..
Neden bu kadar iç içe geçmiş bi’ hayat diye kızıyorum..

Tüh be..
Tam güzel bi’şeyler gelmişti aklıma..
Yine o aptallaşma sınırlarında dolaşıyorum..
Mal gibi hissediyorum kendimi..

Konuşmak, susmak anlamsız artık..
Dinleyenlere saygım yok..
Sevgi denilen şey, her neyse..
Kaybedeli çok oldu..

Şu an’dan itibaren hayatımın en çok üç yılını hayal edebilirim..
Peki ya ondan sonrası..
Beni korkutan da bu sanırım..
Belirsizlik..
Ne olacağımızı bilememek..
Hayır neler yaşayacağımı merak etmek değil bu..
Bi’ amacımın olmayışı..
Yani beş yıl sonra kendini nerde görüyorsun diye sorulsa, asla cevap veremem..
Ama dileyeceğim tek bi’şey olabilir..
Mezar taşının olmadığı bi’ yerde toprağın altında olmak isterdim derim..

Evet, en az sizler kadar korkuyorum ölmekten..
Cennet, cehennem’in var oluşuna inanmaktır belki sebebi..
Belki de sadece Cennet’ten korkuyorumdur..

Bazen düşünüyorum..
Zaman dursa..
Belki herşey yoluna girer..
Peki ya, zaman gerçekten duruyorsa..
Ya herşey akıp giden bi’ görüntüden ibaretse..

Yok benim en kısa zamanda bi’ hastaneye uğramam lazım..
Hastalık yüzünden değil..

Neyse bu konuyu geçelim..
Bugün yine anlamsız ve uç mevzular’da bi’ çok soru çıktı ortaya..
Neden?, Acaba? falan fıstık fasulye ile doluydu..

Tamam tamam biraz daha konuşursam..
İyice herkes deli olduğumu düşünecek..
Gerçi çoğu kişi için çoktan bana biçilmiş bi’ kaftan var hissedebiliyorum..

Hee, bu arada gerçekten hiçbişey hissetmemeye başladım bu hayatta..
Bugün kafam karma karışık..
Yarını düşünen kim..
Yaşarız ve ölürüz..
Boşver..

Gittim..
Giderken ben’den de çok şey gitti..

Benzer Konular:

• Vuu, kafayı yiyorum..
• Özledim..
• Sorular sorular, nerde bu cevaplar..
• Hafta sonu sendromu,
• Zaman’a bırakılmış bi’ kaç kül..