Sanki kırk yıllık düşmanıymış gibi davranıyorlar insana..
Merak ediyorum doğrusu..
Bu öfkelerin asıl sebebi nedir diye..

Bu konularda konuşmayı sevmem..
Gereksiz geliyor bunları tartışmak..
Sizle veya başkasıyla farketmez..
Yanlış anlamayın ama benim görüşüm..
Hepimizin insan olduğunu kabul etmekle başlıyor..

Bu kadar kalp kırığıyla nereye gideceksiniz merak ediyorum..
Hepimiz, birbirimizle kanlı bıçaklı düşman mı olalım istiyorsunuz..
Nedir bu alıp veremedikleriniz..

Büyüdük ve böyle mi oldu diyorsunuz yatağınıza uzandığınızda..
İçinizdeki kin, uykunuzu bölmüyor mu..
Nasıl bi’ kendinizi büyük görmektir bu..
“Sizden büyük Allah var” sözüne de mi inancınız yok yoksa..

Siz halen daha doğru bildiğinizi savunmakta ısrar edip durun..
Hazmedemedikleriniz karşısında birbirinizin kalbini kırın..
Sonra aynı şeyler uğruna övünün..
Bu iki-yüzlülük değil midir sorarım size..

Madem değil diyorsunuz halen daha..
O zaman kabul edin..
Bu dünyanın bir tek sizin için olmadığını..
Düşüncelerinizi dile getirmeden önce bir kez daha düşünün..
Tahammül edemediğiniz insanlarla aynı havayı soluduğunuzu..

Yaşam bir tek sizin için değil..
Eğer sizin özgürlük dediğiniz, eşitlik dediğiniz buysa eğer..
Savunduğunuz gerçekler bunlarsa eğer..
Buyrun, benim hakkım sizin olsun..
Doya doya kullanın..

Hayatı eğer böyle dayanılmaz hale getirecekseniz daha..
Buyrun, sizin olsun..
Oturduğunuz yerden hala hakaret edecekseniz eğer..
Buyrun, canınız sağolsun..

Sevgili bebe..

Bazen insan kaderine boyun eğmek zorundaymış gibi hissediyorum..
Ve boyun eğiyorum..
Farkına vardım geçen gün..
İçimden aramak geçiyor o’nu..
Ama yapamıyorum..

İnsanın elinde olmayan tek şey..
Ne kadar dikkatli yaşarsan yaşa..
O kadar çok hata yaptığını görüyorsun bi’ zaman sonra..
Evet işte öyle anlardan biri şu anda yaşadığım..
Yaptığım hataları düşünüyorum..

Ve arayamıyorum o’nu..
Çünkü telefon numarasını kaybettim uzun zaman önce..
Kaderin cilvesinden de bahsetmek istiyorum..
Lakin açık vermekten korkuyorum..

Neyse..
Sonuç olarak içimden geldiği gibi yaşayamıyorum ne yazık-ki..
Böylesi daha iyi çünkü kimileri de aynı durumdan müzdarip..
Arayamıyorum..
Arayamıyor..

İçimde daha neler var söyleyecek..
Ama bundan sonrası sadece bana kalacak..
Ahh..
Bunun için yine ne yazık-ki demek zorundayım..
Yazık ettim..
Ettin..
Etti..

Kim ettiyse haklı bi’ yanı vardır muhakkak..

Çocukluğum tuttu bugün..
Sihirliydi sanki açık mavi rengindeki gözleri..
Ardı sıra takılıp gidesim geldi..

-

Meğer insanlara o kadar değer veriyormuşum ki..
Çok dikkat ediyorum neler yaptıklarına..
Konuştuklarına bazen..

Mesela metrobüs-cevizlibağ durağı..
İnsanların hiç bu kadar sık saf tuttuklarını görmedim başka yerde..
Eller önlerinde, bağlı şekildeki ön saf..
Hayret ettirici..

Sonra mesela..
Hiç tanımadığın, adını bilmediğin insanlarla selamlaşmak aynı durak altında..

Bugün acayip iyimser olmuşum..
Çocukluğumu özledim..
Ondandır belki..

Günlük konusuna yazarım gece..
Aklıma gelen küçüklük anılarını..

Ne çok hatıra toplamışız..
Ne ara büyüdük acaba..

Sevgili bebe..

Sana bir sır vereyim ama kimseye söyleme sen..
Gizli hayranı olduğum kahramanlarım var benim bu hayatta..
Onların yaşamlarından pek çok ders aldım..
Üzüldüm bazen onlar için..
Ağlarken gördüm bi’ kaç kez..
Oturdum ağladım gizlice..
Söyleyemedim onları sevdiğimi..

Oysa ben kahramanı değilim kimsenin..
Ağlayabilecek kadar güçlü hissetmiyorum kendimi..
Ufak tefek yara bere dışında yaşadıklarım sayılmaz bence..
Hileli geliyor bana bu hayat..
Bazen insanların sihirbaz olduklarını düşünüyorum..
İşlerinde o kadar başarılar ki anlatamam..
Görsen, inanmamak elde değil onların söylediklerin/yaptıklarına..

Bense daha çok hayretler içerisindeyim..
Dikkatimi bir türlü toplayamıyorum..
Kayboluyorum kuru kalabalıklarda..
Bir tek evimin yolunu ezberlemişim..
O da her akşam geri dönebilmek için..

Bazen yaşadıklarından sonra inancını kaybettiğin şeyler olur mesela..
Kendime olan inancımı kaybettim ben önce..
Sonra diğer bütün insanlara..
Şimdi sorsalar kırık dökük bi’ inancım var..

Bir kahramanım daha var..
İçlerinde en çok hayranı olduğum..
Ne zaman baksam ona gözlerinin içi gülüyor..
Bazen selam veriyor geçerken..
Bilmiyor o..
Benim kahramanım olduğunu..
Kimseye söylemedim..
Sır..

Onu düşünerek uykuya dalıyorum..
O da beni düşünüyordur belki diye..

En özel kahramanım’a..

Sevgili bebe..

Sen bu satırları okurken ben yine dizi seyrediyor olacağım..
Lakin seni ihmal ediyorum diye zannetme sakın..
Bugün olabildiğince seni ti’ye almak isteyişimin bi’ sebebi var elbet..

Polis görünce hemen kimliğimi çıkartmaya alıştım..
Malum berduş (mecaz) gibiyim..
Saç sakal birbirine karışmış halde..
Doğal olarak nerde görseler sorgulama yapıyorlar..

Bugün bizim sokağın başında vardı bi’ ekip..
Eve beş metre kala yine sorgulayacaklardı..
Soğuk kanlı bi’ şekilde geçtim yanlarından..
Kulaklık takılı..
Seslenseler durmayacağım yani..
“Pardon” filmini andırıyor..

Bi’ gün kaçacağım..
Onlar kovalayacak..
Gerçi pek kaçabileceğimi de zannetmiyorum ya neyse..
Bacakta sorun var..
Pek koşamıyorum öyle..

Ertesi gün olunca unutacağım diyorum..
Üstüme alınasım bazı şeyler vardı..
Alındım..
“Aaa hayret” dedim..
Sonra bıraktım yarı yolda..
Bana değildir nasıl olsa diye..

Kusura bakmayın şahsım adına direk olmayınca..
Alınmıyorum öyle..
Yoksa cevap vermeden duramam hani..

Aklına fikrine ruhuna mukayet ol..
Görüşmemek üzere..