Yine yokum buralarda..
Adım anılsın istemem..
Gidişim son olsun..

Uzun zamandır güncellemiyorum yazılarımı..
Ardından bakakalıyor her gidenin ardından..
Anmak istemiyorum kimseyi..
Geçmişi geleceği boşverdim..

Dün nasıldı, bugün nasıl..
Yarın ne olacağı hiç umrumda değil..

Kitap üzerinde yoğunlaşmaya çabalıyorum..
Bir başkası üzerinde de konu arayışları içindeyim..
Uzun zaman insan kendini küçük gördükten sonra..
Böyle boyundan büyük işlere bulaşınca zor oluyor..

Bütün işim gücüm, kendimi hor görmek..
Kimseye ihtiyacım yok diye kendimi kandırmak..
Her gidenin ardından zırlamak..
Ahh keşke ağlayabilsem..
Belki bir umut atardım hepinizi içimden..

Hasret kaldım..
Doğrudur..
Yalan olsa burda böyle yakınmazdım..

İhtiyacım var..
Her kim olursa..

Bunlar elbet yazılmalıydı, dökülmeliydi içimden..
Gittin veya kaldın farketmez artık..
Korkarak yazdığımı bilmen yeterli benim için..

Hergün eskiyor, bir gün daha gece oluyor..
Yokluğun da varlığın gibi acıtıyor..
Adını bilmeseydim, seni tanımasaydım..
Olmaz olurdu herşey..
Olmaz olsun demiyorum yanlış anlama..

Son bulsun yeter ki..
Böyle iki ara bir derede kalmasın..
Dert olur içime..
Kan ağlar yüreğim..
Ben yine sana dönerim..
Olmadık yerlerde adını anarım..
Eskilerden bahsetsem korkarım..

Hasretin buğulandı camların bu yüzünde..
Seviyorum cümlelerimin katili olmanı..
Seni hiç sevmedim, biliyorum..
Varlığına muhtaç kaldım o kadar..
Ne kadar vazgeçsem de senden..
Hep başladığım yerde buldum kendimi..

Bak yine başa döndüm..
Başım döndü..

BKM – Mutfak ekibinin Kanal D’ deki Çok Güzel Hareketler Bunlar 3.Sezonu,
31 Aralık 2009 yılbaşı özel yayını.. İzlemek için konunun devamına buyrunuz..

Tek Parça..

Geçen bir yılın üzerine söylenecek pek fazla bi’ şey yok aslında..
Terkedilişler, çekip gidişler..
Her yıl olduğu gibi tekerrür etmeyi başardılar..

Şu an bunlardan yakınmak için yazmıyorum bunları..
İnsan gün geçtikçe farklı bakış açıları ediniyor..
Mesela, eskisi gibi fazla kafaya takmıyorum gidenleri, gitmek isteyenleri..
Gelenleri, yanlışları, doğruları.. vb. çok şeyi..

Zaman akıp gidiyor işte..
Bu bir iç geçirme falan da değildir..
Kimseye sosyal içerikli mesaj vermeye de çalışmıyorum..

Benim derdim kendimle..
Bu böyle biline..

İlla ki, bir mesaj vermem gerekirse.. O da şudur..
Benim aramamı bekleme..

Fazla yazasım yok zaten..
Şu sıralar, tasarladığım hikayeye odaklanmış durumdayım..

-

Yeni yıl-lar için şimdiden belli olan planlar..
1-Okulu bu sene bitirmek..
2-Kitabımı bitirebilmek..
3-Yeni bir telefon almak..
4-Kredi borcumun tümünü kapatmak..
5-Askerlik için köşeye bi’ miktar para atmak.. (Eğer 2011′de askere gidersem)

Henüz bir plana dahil olmayan fikirlerim..
6-Yüksek Lisans yapmak..
7-Kitabım için yayıncı bulmak..
8-Sitemin bir köşesinde haftalık hikaye bölümü oluşturmak..
9-Kapıya araba çekmek..
0-Bunları yapabilmem için hepsinden önce sağlık gerek.. O yüzden bi’ kaç doktora görünmem şart..

Gözlerine yaş düşmemişti o güne kadar..
Hayatın bu kadar zor olduğunu anlamamıştı..
Aşk, acıların en tahammülü zor olanı..
Bilseydi bunları aynı şeyleri yine yaşamak istermiydi bilinmez..
Üzgündü, kırgındı ama yine de içini ferah tutmaya çalışıyordu..
Elinden geldiğince hayata pozitif bakmaya çalışsa da ..
Bir sonraki terkedilişin acısıyla katlanılmaz bir hale düştü..

Hayatın kendisiyle ne alıp veremediği vardı..
Neden terk edilip duruyordu..
Sevgilerinin karşılığını bu şekilde almak kaderi miydi..

Bu düşüncelerle uyuyakalıyordu yatağında..
Huzurlu bir şekilde uyumayalı uzun zaman olmuştu onun için..
Etrafındaki insanlara imreniyor, yeri geliyor sinirleniyordu..

Kalabalıklar içinde yalnız derler ya hani..
İşte o bunları okumuyor, yaşıyordu..
O da artık diğer insanlar tarafından farkedilmeyen biriydi..
Hiç bir farkı yoktu..
Bunun farkındaydı..
Bunu değiştirebilecek bir gücü yoktu..
Kabullenmek zorundaydı artık..
“Ben; kalabalıklar içindeki o yalnız kişiyim..”

Çoğu gün yatağının üzerinde oturur..
Camın kenarında..
Düşünceleriyle konuşur..
Yalnızlığıyla ağlardı..

Günler, aylar, yıllar geçti..
Zamanın herşeyin ilacı olmadığını anladı..
Ne zaman kalan bütün gücünü toparlasa..
Ve hangi dala uzatsa elini, ya dal kırılırdı ya da eline kıymık batardı..

Acılar, hüzünler..
“İşte bu hayatta benim payıma düşende bu olsa gerek” diye düşündü..

Yüreği artık nasır tutmuştu..
Çok fazla etrafında olup biteni sorgulamıyor..
Günü birlik bir yolcu misali sadece yolunu katediyordu..
Ne de olsa bugün vardı, yarın yok..

Öyle masallarda olduğu gibi beyaz atlı bir prens de beklemiyordu hani..
Sadece yaralarını sarmasında yardımcı olabilecek herhangi biri..
Onun için artık kim olursa olsun kafiydi..
Yeterki yükünü hafifletecek biri olsundu yamacında..
Yürekten falan sevmesini de beklemiyordu..
Çünkü onun hayattan beklentileri günler geçtikçe küçülmüştü..

Hani vardır ya hayatta..
Bir kuru ekmeğe, gözleri gülen çocuklar..
İşte şimdiki hali o çocuğun gözlerindeki gibiydi..

Hayatının adı sorulsa..
Verebileceği cevap; yalnızlık ve hüzün olurdu..
Bütün gidenlerin ardından, cebelleştiği hayatta geriye elinde kalan tek şey bunlardı..

Adı hüzündü..
Adı özlemdi..
Adı yalnızlıktı..
O’nun..