İki gündür iş yerinde burnum kanıyor, zannımca sinirden ve birazda stresden..
Sözde arkadaşlıklar kalmış bize kala kala, öz’de olanlar ise tükenmiş/tüketilmiş..
İçi boşaltılmış kelimelerin kurbanıyız birazda..
Yoksa içimizdekileri kime sorsan gösterir vaziyette tutmuyoruz..
Bırak onu, sırf düşüncelerimizi bile saklamak için çarptırıyoruz..
Aman çocuklar duymasın’ı oynuyoruz..
Zaten kocaman dünya’da herkes kendi oyun’nun da “game over” olmamak için uğraşmıyor mu..
Peki her oyun kuralına göre mi oynanır yoksa her ölüme ramak kala hile mi yapılır..
Tabii ki oyuna başlamadan önce hile yapmaya başlanır çoğu zaman..
Oyunumuzun kahramanı olabilmek için bütün bunlar..
Vayy gördün mü denilsin diye..
Biraz övülsün, biraz pohpohlansın diye..
Devamı..

Bugün bu sitelerle uğraşmanın ne kadar boş (kendimce) olduğunun farkına vardım..
Zaten uzun zamandır yazacak bi’şeyler bulamamaktan yakınıyordum..
Evet bilenler bilir, bilmeyenler için diyorum yine depreşik haller içerisindeyim..
Yazmak için yaşamak veya düşünmek gerek..
Gezmek gerek belki de..
Her ne gerekiyorsa işte şu aralarda bende hiç bulunmuyor..
Devamı..

Bayılıyorum şu yağmur’un sesine,
Günün son filmini seyredip, son sigarasını içip yatıcakken..
Birden yağmur’un sesiyle çoştum..
Başka şeyler yazmak için açmıştım bu sayfayı..
Ama neye niyet neye kısmetmiş..
Heycanlandım hemen..
Ellerim titremeye başladı..
Bu yazının sonu nasıl gelir bilemiyorum..

Saatlerce hatta günlerce yağmur yağsın..
Ve ben gözlerim kapalı sadece o’nu dinleyeyim..
Bugün işte.. Tam da günü..
Sessiz, sakin bir şekilde o’nu dinleyebilirim..
Uykusuzluğumu o’na adayabilirim bugün..
Sigaramı içip buraya yazmaya başladığımdan beri..
Pencere açık ve o eşşiz sesi dinliyorum..

Bugün anlatacak hiç bir şey yok..
Daha sonra belki..

Gecenin karanlığında kaybedilmişleri aramak yanlış olabilir diye başlıyor hikaye..
Her yitip gidenin ardından baka kalmak ve hayıflanmak..
Herşey daha çok bi’ acı tat katıyor..
Yeni bi’ hikayeye başlamak için çok geç denilebilir belki..
Belki de içinde yaşanmamışlığın verdiği vazgeçmişlik duygusu vardır..
O’nunla yaşanmayanlar, başkasıyla asla yaşanamaz varsayılır..
Bazı kelimelerin dökülmesi o kadar zor ki benim için..
Aynı şekilde bu yazıyı buraya dökmek de öyle..
Ama artık zamanı gelmiş olmalı..
Yani en azından ben öyle varsayıyorum..
Devamı..

Bi’ türlü eski’yi yakalayamadığımı keşfettim, verdiğim sözleri tutmak gerçekten çok zor..
Alışkanlık haline gelmiş olsa gerek, sözlerimi tutmamak..
Bunu neden mi durmadan bahsediyorum, çünkü tutmak istiyorum da ondan..
Neredeyse yazmak isteyeli bi’ hafta oldu ama anca bu günü bulabildi..
Merhaba sevgili bebe..
Devamı..