Oturmuş pencerenin önünde sabırla bekliyordu,
Yoldan gelip geçenleri seyredip iç çekiyordu içten içe,
Belli etmemek için kaşlarını indirmemeye çalışıyordu,
Gözlerinde bi’ heyecan ama hiç bitmeyen,
Biteceğini bile düşünmeyen,

Her fırsatta buraya gelir beklerdi o’nu,
Bu gün diğer günlerden farklıydı,
Çok düşünceliydi,
Uzun zamandır eline kalemi almamıştı,
Yazmak istiyordu aklına düşenleri,
Her defasında korkuyordu bunu yapmaktan,
Bu sefer yazacağım diye oturuyordu kağıdın başına,
Belki karalamaktan daha güzeldi beyaz kağıda yazacaklarını düşünmek,
Belki yazacaklarından korkuyordu,

Elleri ellerine değmemişti,
Yaşadığının bile farkında değildi,
Sanki sonsuza yaşayacağımızın garantisi varmış gibi umursanmıyordu belki,
Yazmak için yaşaması gerekiyordu belki,
Yanması gerekti,
Ama o ne yanıyor, ne de yaşayabiliyordu,
Sessizliğin eşiğinde oturmuş,
Yalnızlığı ile dert ortağı olmuş,
Herşeyden uzakta, kendinden bile,

Belki içinde fırtınalar kopuyordu,
Ama belli etmiyordu yani bunu saklamasını iyi biliyordu,
Herkes gibiydi işte,
Ya da bi’ çok herkes gibi,

Gözleri gözlerine değse, son nefesini aldığını zannediyordu,
Nefesini tutmuş, geriye doğru saymaya başlıyor,
Hiç bitmesin diye midir bilinmez,
O an’ı durdurmaya çabalıyordu kendince,
Olmayacağını bile bile,

Gitgide gözlerindeki ışıltı sönmeye başlıyordu,
Kaybediyordu kaybettiklerini,
Ve kaybetmek istiyordu kendini,

Birgün gelecek,
Herşeyi bi’ kenara bırakıp,
Arkasına bakmadan,
Belki biraz huzursuz ama,
Yine de gidecekti buralardan,
Evet bir gün gelecek,

Her mevsim kış olacak,
Her sokakta yağmur yağacak,
Ve her sokakta bi’ tebessüm ve bi’ tutam hüzün bırakacaktı,
Her damlasına aşık olduğu gibi,
Huzur bulacaktı her damlasıyla,

Sırf yitirmesin diye anlamını,
Yaşayamazdı hiç birşeyi,
Ve yapamazdı herşeyle,
İlla eksik hissetmesi gerekti kendini,
Susamayı severdi yağmur içerken,

Şimdi bi’ veda gerekli,
İçinde ince bi’ sızı taşıyan,
Bitirmeli,
Bitmeli işte,

Ve son nefesini tutup, geri doğru sayımı bitirmiş,

,,

Güne erken uyanmanın da etkisi ile, gözlerinden uyku akıyordu,
Bunun yanında o güzelim renkli gözleri ağlamaktan şişmişti,
Sabahları erken kalkardı, çünkü annesinin sabah kahvaltısını ve ilaçlarını vermekti amacı,
Her gün aynı saatte uyanır, annesine kahvaltısını verir,
Ardından binbir dua ile birlikte ilaçlarını içirirdi,
Bi’ an önce iyileşmesi idi, tek derdi,
Aslında bi’ çok derdi vardı ama en önemlisi bu idi,
Hayattaki tek dayanağıydı çünkü annesi,
Devamını Okumak için Tıklayınız…

Hüzünlü bi’ gece’nin başlangıcını yaşamaya başlamıştı,
Bütün sıkıntılarını okuldan eve gelişindeki gibi bi’ köşeye atıp, yatağına uzanmıştı,
Sıkıntılar pek öyle bi’ köşeye atılabilecek cinsten değildi aslında,
Aslında o da biliyordu bunun çok kolay olmadığını,
An an gözlerinden akan yaşlardan belliydi bu,
Devamını Okumak için Tıklayınız…