Vuu..
Bugün birilerinin kafasını kırasım var..
Şöyle bi’ sürü taş fırlatasım..
Kafa göz dalasım..
İçimdeki bu taşkınlığı dışarı vurmak isterdim..

Neymiş efendim..
Bir sürü insani zayıflık..
Kavgalar, küslükler..
Bana göre saçma bütün herşey..
Her ne kadar kendimde bu yollardan geçmiş olsam da..
Ama yine de saçma buluyorum..

Vazgeçmek yok bu konuda..
Bildiğimi okurum her defasında..

Çok az şey seviyorum şu hayatta..
Ve sen bunların arasında yoksun..
Sen: üstüne alınmasın kimse..
Ben bir “kimse”yim ve kimse’nin kimsesi yok bence..

Vuu..

Hayatımdakileri zaman aşımına bıraktım..

Belli bir müddet sonra kendiliğine siliniyorlar..

Eğer ölüsü bol bir dizi istiyorsanız işte size Harper’s Island..
İzlenilesi bir dizi olmuş sonuçta..
Herkese tavsiye ederim..

Tabii ki film’i anlatmayacağım sizlere..
İzleyin, kafa yorun ve sonuca ulaşın..

Ben dizi’nin yarısında ada’dan kurtulacak olanları doğru tahmin etmişim mesela..
Gittikçe ustalaşıyorum şu filmlerin sonunu çözmekten..

Yakında belki katil olacak kadar zeki olamasamda.. (Şaka yapıyorum)
Belki bir gün buna benzer bi’ dizi senaryosu veyahut kitap yazarım..

Katili ve ölüsü bol günler dilerim..

RUHUMA FATİHA!..

Yolumda devam etmekteyim emin adımlarla..
Ne kadar çer çöp, taş varsa takıldığım o yolda..
Hiç çocukken düşe kalka yara almadığımı sanırdım..
Yanılmışım, bir zamanlar ben de çocuktum..
Ve çoğu çocuk gibi ben de yara bere içinde büyüdüm..
Farkında olmadan onca sene ne kadar da çabucak geçti gitti ömrümden..
Çokca acıttı şimdi eskileri düşledikçe..

Büyüdüm ya da ben öyle olduğunu zannettim..
Büyürken düşledim gelecek günleri..
Çoğu izlerim kayboldu gitti bile..
Şimdiki zaman çocukları içlerinde büyük bi’ yara ile gözlerini açıyor dünya’ya..
Hiç doldurulmayacak kocaman bir boşluk var içlerinde..
Gitgide büyüyen..
Kendileri büyüdükçe koşar adım, boşluğa düşüyorlar adım adım..

Eski hikayelerde hep anlatılır doğru yolu bulmak diye..
Şimdilerde ise doğru yol, sadece uçurumlara çıkıyor..
Kendi kendimizin azrail’i oluveriyoruz bi’ anda..