Kısa Hayat Yarışması 2.Gün – “Baba Özlemi”
(Oylanmamış)
Loading ...Güne erken uyanmanın da etkisi ile, gözlerinden uyku akıyordu,
Bunun yanında o güzelim renkli gözleri ağlamaktan şişmişti,
Sabahları erken kalkardı, çünkü annesinin sabah kahvaltısını ve ilaçlarını vermekti amacı,
Her gün aynı saatte uyanır, annesine kahvaltısını verir,
Ardından binbir dua ile birlikte ilaçlarını içirirdi,
Bi’ an önce iyileşmesi idi, tek derdi,
Aslında bi’ çok derdi vardı ama en önemlisi bu idi,
Hayattaki tek dayanağıydı çünkü annesi,
Kendisi de bi’şeyler atıştırmadan önce çıkıp bahçeye,
Gökyüzüne baktı,
Gökyüzü yine hüzünlüydü,
Sanki yağmur yağacak gibi kapalı,
Bugünde ağlamaklı diyerek içeri girdi,
Mutfağa gidip bi’şeyler atıştırdıktan sonra,
Annesinden izin alarak biraz dolaşmaya çıktı,
Belki biraz temiz hava soluması iyi gelir diye,
Aslında aynı sokaklardan geçerek yine o’nun kapısının önünden geçmekti,
Biliyordu, bu onun yüreğinde ne kadar sevinç doldursada, buruk bi’ acı bırakıyordu damağında,
Günlerdir evde oturup,
Önceden okuduğu aşk kitaplarını tekrar tekrar okuyurdu,
Her sevda başka kokuyordu,
Tıpki kendisininkinde olduğu gibi,
Farklıydı yaşadıkları,
Ayrılıklarında sevdaya dahil olduğunu yazılanlardan değil,
Kendinden öğrenmişti,
Halen daha yangın yeriydi yüreği,
Bi’ türlü dinmiyordu,
Gerçi dindirmeye de çalışmıyordu,
Her kendisiyle başbaşaka kaldığı süre zarfında ağlıyordu tek,
Hiç bi’ sevdası bunun gibi olmayacakdı artık,
Bütün diğerlerinde hep bunu anımsayacaktı,
Yazmaya kalkışsa, tek bu sevdasını yazacaktı,
Gündüzleri pek kendisiyle başbaşa kalamıyordu insan,
Yapılacaklar, sorumluluklar, ıvırlar zıvırlar derken,
Kendisine istesede yaklaşamıyordu,
O da biliyordu gecelerin güzelliğini,
Yalnızlığın samimiyetini,
Kalabalıklar içindeki yalnız değildi o,
İçinde yalnızdı,
Geceyi beklerdi vuslat gibi,
Karanlığı sevdiğinden midir bilinmez,
Daha çok severdi gece’leri,
Bütün yaşadıklarını bi’ çırpıda tekrar yaşarmış gibi olurdu hep,
Gözlerini kapattığında, o’ olurdu hep karşısında sanki,
Sevdasınıda yıldızlara anlatırdı,
Her gün bıkmadan,
Uzanıp biraz uyumaya çalıştı,
Uykuya yenik düşmüştü gözleri,
O devamlı yol gözleyen gözleri,
O çok güzel renkli gözleri,
Belki yine babasını görürdü rüyasında hayal meyal,
Babasının bakışlarını taşıdığını söylerlerdi hep,
Bunun ne denli doğru olduğunu anca fotoğraflardan anlayabiliyordu,
Çekyat’ın kenarına yaslanır yaslanmaz yüreği geçmişti,
Tam da aklından babası geçiyordu hani,
Belki kim bilir,,
——–
,,, Devamı yarın umarım ,,, (Düzenlemeler, düzeltmeler elbet bir gün)
——–
Benzer Konular:
Henüz yorum yapılmamış.
Loading ...
