Yolumda devam etmekteyim emin adımlarla..
Ne kadar çer çöp, taş varsa takıldığım o yolda..
Hiç çocukken düşe kalka yara almadığımı sanırdım..
Yanılmışım, bir zamanlar ben de çocuktum..
Ve çoğu çocuk gibi ben de yara bere içinde büyüdüm..
Farkında olmadan onca sene ne kadar da çabucak geçti gitti ömrümden..
Çokca acıttı şimdi eskileri düşledikçe..

Büyüdüm ya da ben öyle olduğunu zannettim..
Büyürken düşledim gelecek günleri..
Çoğu izlerim kayboldu gitti bile..
Şimdiki zaman çocukları içlerinde büyük bi’ yara ile gözlerini açıyor dünya’ya..
Hiç doldurulmayacak kocaman bir boşluk var içlerinde..
Gitgide büyüyen..
Kendileri büyüdükçe koşar adım, boşluğa düşüyorlar adım adım..

Eski hikayelerde hep anlatılır doğru yolu bulmak diye..
Şimdilerde ise doğru yol, sadece uçurumlara çıkıyor..
Kendi kendimizin azrail’i oluveriyoruz bi’ anda..

Benzer Konular:

• Her adım, ölüme daha da yakın..
• Hikaye kitabı..
• FlickrRSS’ de yeni fotoğraflar,,
• Kısa kısa,
• Ruhum..