Hey gidi günlerim..
Yokluğunda can çekişlerim..
Ansızın göçüp gidişinin şimdi tam yedinci yılı..
Ne yaparsın oralarda..
Huzurlu musun, mutlu mu..
Yoksa halen daha bilinmedik acılar mı çekmektesin..

Tam yedi yıl dile kolay, gön(e)le zor..
Zaman su gibi akıp geçse bile, sen gel bunu gön(ü)le sor..
Hızla sana doğru koşar gibiyim bu dünya’da..
İnsana hissettirmeyen o dönüşü yok mu..
Hani insanın gizliden gizliye başını döndüren..

Ey gönül, aşk ile doğduğumuz bu hayat’ta..
Aşk ile ölmek bize farz kılındı..
Bilmez misin, senin uğruna aklımızı kaybetmek isteyişimiz bundan ötürü..
Bundan ötürü kalbimizin söz dinlemeyişi..
“Kaç leylim bahar, hasretinden prangalar eskittim..”
Diye türküler tüttürüşümüzde bundan..

Dilimizde an’amasakta, kalbimizde hep tekrar ettik adını..
Yüremiğimiz parçalansa da yollarını gözlemekten vazgeçmedik..
Vuslat bizim muradımız oldu..
Yine de uzun ve en çetrefilli yol’u seçtik..
Uçurumun kenarında dursak bile..

Tam yedi yıl oldu ey yâr..
Seni kaybettiğim dediğim anda gönlümde yeşeren aşk ile..
Sanadır bunca ulaşma çabamız..
Sanadır bunca özlemimiz..
Bunca, gözlerimizin pınarları kıskandırması..

Sanki bilerek yapılmış bi’ eylemdi bu..
Bildiğim bi’şey varsa, o da artık pek çok şeyden emin ol(a)madığımdır..
Çoğunlukla hayatın rastlantısal yanına daha çok inanıyorum..
Bütün bu yıllar boyunca yaşadıklarımı buna göre yorumladım ben..
Mesela yolumu değiştiriyorsam, yürüyeceğim yolda görmem gereken bi’şey var demekti..
Sonra olayların nasıl gelişeceğini sezmeye ve tüm hikayeyi tamamlamaya çalışırım..
Bazı şeyleri görmezden gelmek, kendime hakim olmamı kuvvetlendiriyor..
Otobüste yanıbaşımda duran bi’ kızın kokusunu duymak ama asla görmemek..
Her hikaye’m başlı başına bir macera kendi içinde..
Her macera yeni bir kıssadan hisse, kendim için..

Evet, büyük bi’ boşluk oluştu hayatımda.. Bunu inkar etmiyorum..
Nasıl olsa derdim de ben(im), derdimin dermanı da..
Bütün herşeyin üstesinden gelmenin bir yolunu elbet bulacağım..
Yukarda pek çok şeyden emin olamadığımı söylemiştim..
Bunun nedeni ise insanlar için daha az kafa yormak..
Düşünmüyorum diğer insanları..
Onlar benim etrafımda dolaşan birer ölümlü beden..
Ben ise körler diyarının tek gözlü hükümdarı..
Bütün dünya yansa bile umrumda olmayacak kadar da kötümserim içimde..

Boşluk, kocaman bir boşluk hemde..
Bir değil, bir çok nedene sahip olmasından kaynaklanıyor bu..
O boşluğun getirdiği yalnızlık, ki zaten en çok sevdiğim şey..
Yalan dolan yok, iki yüzlülük yok, vb. bir çok şey yok hayatımda..
Yani çevre etkeninin getirdiği bütün o ıvır zıvır yok..
İnsanlardan uzak kalmanın dinginliği içerisindeyim..
Hafiflemiş hissediyorum kendimi, hem o boşluktan hem de yalnız kalmaktan..
-

Yazar, bütün bu cümleleri kaleme alırken..
Gözlerinin önünden eski günleri birer birer geçmektedir..
Yazı, yaşadığı olaylardan ve oluşturduğu hikayelerden çıkan ve bu gecenin karanlığına savrulmuş küllerden yoğrulmuştur..
Kendince sorunlarını dile getirmiş ama bilinenin aksine mutlu olduğunu vurgulamaya çalıştır satırlarında..
Bir gün gelecek bütün yaşadığı hikayeleri kaleme alacaktır ve yıllar sonra çıkacağı kitabının ilk baskılarından ulaşabildiği hikaye kahramanlarının adresine yollayacaktır..

Esen kalmanız dileğiyle..

BKM – Mutfak ekibinin Kanal D’ deki Çok Güzel Hareketler Bunlar,
Buyrun benim gibi seyredemeyenler ve tekrar tekrar seyretmek isteyenler için,,

Tek Parça..

Herşey değişmeye, insan oğlu sahip olduklarını kaybetmeye mahkum..
Adına ayrılık konmuş, kaybetmenin acısına..
Her kaybedişte, kendisine sahiplenecek şeyler arar olmuş..
Bir ömür boyu arayıpta bulamayanlar çoğunlukta..
Adım adım gidilmelidir, benim tercihim..
Önce sahiplenilen herşeyi kaybetmeli ki, ararken onları değeri anlaşılsın..
Şimdi insanlar sahip olmadıkları “değer” olgusunu haybeden yere harcıyor..
“Değer veriyorum ama boşunaymış” deniliyor ardından..
Hiç ayrılık yaşamayan insan yoktur, buna eminim..
Peki “değer vermek” nedir?
Yahut haddinden fazla değer vermek?
Bunun haddi hesabı nasıl yapılır ki, son aşamada fazlasını verdiğinizi düşünüyorsunuz..
Bu fazlalık; onun size verdiği değer ile sizin ona verdiğiniz arasındaki fark mıdır?
Bana bunu bi’ anlatın, ardından daha çok soru’m olacak size..
Kaybediş acısını azaltmak için mi diyorlar yoksa bu ayrılık sonrası cümleyi..
“Sana çok fazla değer vermişim.”
Bak geçmiş zaman eki var sonunda..
Yaşanmışlık, olup bitmişlik..
Bırakın anı’larınız olduğu gibi kalsın herşey bittiğinde..
İyisiyle, kötüsüyle yaşanmış işte..
Aldığınız değer ile verdiğiniz değer arasında mukayese yapmak niye..

Ayrılık üzerine yazılan yazılar okumayı isterdim..
Bir insanın ayrılık korkusunu nasıl dindirebilirsiniz?
Peki bu korkunun asıl amacı, dünya’da yalnız kalmak mıdır..
Yoksa ruhumuzun derinliklerindeki boşluğun içindeki yankı mıdır sebebi..
Böylesine derinliği yüksek konularda daha bir çok sorum var..
Ben bu diyardan gidene kadar da olacak muhakkak..
Soruların cevaplarını mühim değil..
Herkese göre değişebilir çünkü..
Önemli olan farkında olduklarımın farkına varmak biraz..
Ya da farkına varılmasını istediğimden..
Önemli olan sorulara kendinizin ne cevap verdiğini..
Yeter ki, kendinizi sorguya çekin durmadan..

Bugünlük bu kadar..
Yarın neler olur bilinmez..

Dipnot:
İntihara meyilli birisiyim..
Ama etmeyecek kadar da dirençliyim..