BKM – Mutfak ekibinin Kanal D’ deki Çok Güzel Hareketler Bunlar,
Buyrun benim gibi seyredemeyenler ve tekrar tekrar seyretmek isteyenler için,,

Uzun bi’ süreden sonra video’a eklenmiştir..

Tek Parça..

Hayat karmaşasında kaybettik biz kendimizi..
Sonra izimizi iyice kaybettik git gide..
Yollar uzamaya, yıllar su gibi akıp geçmeye başladı birden..
Dünya daha hızlı bi’ şekilde dönüyordu sanki..
Bütün bu hengâme’nin ortasında, yine de yaşamaya devam ettik..
Nefes alış verişiydi belki de bizimkisi..
Yine de umudumuzu kaybetmemeye çalıştık..
Bulduğumuz her dala tutunmaya çalıştık bir bir kırılmasına rağmen..

Bütün bunlar dünya’ya gözlerimizi açmamızla başladı..
Yıllar geçtikçe daha çok gözümüz açıldı ya da biz öyle zannettik..
Aslında her geçen gün içimizdeki korku ile birlikte şüpheyle bakar olduk herşeye..
Zaten çoğu zamanımızı düşüncelerimizde geçirdiğimizi söylememe gerek yok..
Her düşüncede daha çok derinlere saplandı umutlar..
Biz her dalışımızda gerçeklerden daha çok uzaklaştık..

Bu yazdıklarımdan bi’ on yıl sonra kim nerede olur meçhul..
Belki de gözlerimizi açtığımız bu dünya’nın toprağına karışmış oluruz..
Yine de bi’ tarafımız, bizden sonra olup bitenleri merak içinde kalacak..

Günler geceye dönüyor, zaman bizden sahip olduklarımızı alıp götürüyordu..
İçten içe huzursuzluğumuz bundandı elbet..
Yitirdiklerimiz ile kaybetmek istemeyişlerimiz savaş içindeydi..
Biz yine de kaybetmeye hazır yeni yeni şeyler sahiplenmeye çalışıyorduk..
İnadına ve ısrarla bitmek tükenmez sahip olma hırsımız..
Kimimiz umursamamaya çalışsada, olmuyordu..
Önce çocukluğumuz yok oldu..
Sonra gençliğimiz yavaş yavaş, acı vererekten..
Daha sonra çevremizdeki insanlar..
İnsanların günden güne kaybolan değerleri gibi..
Biz en çok farkında olmadığımız değerlerimizi kaybederken acıdı içimiz..
Bakmayın biz dediğime siz benim..
Biz biz olmaktan çok “ben” olarak oynamayı çok sevdik..
Bizlikten çok benliğimize, kiminin deyimi ile nefsimize yenik düştük..

Kendisinde var olmayan duyguları, aşık olduğu (’nu zannettiği) insanlardan bekleyenler var..
Olur şey değildi bunlar ama oluyor işte..
Zamanın üzerinden asırlar aşırdığı hikayelere hayret ettik..
Nasıl oluyordu da iki birbirini seven insan kavuşamıyorlardı hep..
O zamanlarda kavuş(a)mamak daha değerliymişti demek ki..
(Daha çok ayrıntıya girilebilir elbet ama işin ehli insanlara bırakıyorum bu kısmı..)
Ama biz artık kavuş(a)mamak’tan çok gündelik sevdalarla yetinir olduk..
(Konuyu abartıp tek gecelik ilişkiler boyutuna değinmek istemiyorum bile..)
Sonra kaç sevda kaç sevdalı kaybettik kim bilir..
Doğrusunu buluna kadar deneme yanılmaya ant içmişiz sanki..
Bugün birini severken, ertesi gün başka biri daha çıktı..
Yüreklerinde sevginin eseri olmayanlar, daha azıyla yetinemezlerdi elbet..
Ne kadar çabaladıysalar da olmadı, her defasında sevgiye bağımlı olmaya başladılar..
Herkes sevmekten çok sevilmeyi ister..
Kim uzun bi’ yolu tercih eder ki, kısa yollar varken gidilecek yere..

Bu konuda bu kadar şikayetçi olmama rağmen..
Aman gelin arkadaşlar şöyle yapalım diyecek bi’ çözüm bulamadım..
Herkes önüne geleni yemesede, önüne geleni yaşamaya meraklı..
Hadi sizde merakla bekleyin bu yazının devamını..

Bugün’ün geçen günlerden her zaman bi’ adım önde olduğunu düşünürüm..
Yaşanan an’ların toplamı dün’leri, geçmişi yavaş yavaş oluşturur..
Biraz on’dan biraz bun’dan katarak geçer gider..
Geriye bıraktığı ayak izleri olur hep konuşulan..
Biraz şun’lardan biraz yine bun’lardan..

Ruhumun derinliklerine sakladım ben geçmişin izlerini..
Üzerine bi’ sürü kitap istifleyerek, gün yüzüne çıkmalarını engelliyorum..
Yürürken bi’ ileri iki geri yapmıyorum artık..
Tam geriye dönmek isterken, inadına iki adım daha atıyorum..
Atlayıp geçtiklerimden özür dileyerek..
Bu onları umursamamaktan öte, önceliğin artık kendim için olmasındandır..

Sözlerimin tam net bi’ şekilde anlaşılamaması içindir bütün çabam..
Kimseyedir yazdıklarım, kimsesizler için kendini bile kaybedenlere özellikle..
Bakarsın, okursun, cümlelerimin içindeki sızıyı hissedersin..
Ama anlayamazsın, tam anlamıyla o sızının somutluk kazandığı kısmı..

Her geçen gün daha çok ağırlaşır yazdıklarımın yükü..
Ağırlığı hacmi ile tezat olsa bile..
Az ile öz’ün arasındaki bağları dengede tutmaktır amacım..
Uzun uzun yazarım, hiç bi’ şey anlatmak istemediğim zamanlar..
Ya da pire için yorgan yakmakta gizlidir sır..
Ufacık bi’ olayın insanın gözünde olabildiğince büyümesidir..

Milyarlarca insanın yaşadığı şu hayatta, önemsiz birisiyim..
Yoktur derdimi anlatmaktan başka bi’ çabam..

Hadi bu gece başbaşa bi’ gece geçirelim seninle..
Olabildiğince eskilerden konuşalım..
Belki kaybettiklerimi buluruz he..
Ne dersin bebe..

Sana bebe diye seslenmeyeli çok uzun zaman oldu di mi..
En son ne zaman kapına sığındım..
En son ne zaman ağlamıştım..
En son ne zaman uzun uzun sohbet etmiştik..
Herşeyi bi’ gün gelecek tekrar hatırlayacağız di’ mi..
O kitap bir gün bizimde elimize tutuşturulacak..
Çok uzun zaman yoktur belki de..
Yatarız kalkarız, yatarız kalkarız..
Bi’ bakmışsın çoktan sırat köprüsüne varmışızdır..

Cümleler o kadar zor kuruluyor ki düşüncelerimde..
Hala eskide kalanların ağırlığını taşıyorum sanki..
Yüküm her zaman hazır..
Biri eksilir, yerine yenisi gelir..
Zaten ne zaman tamamen kurtulabildik ki yüklerimizden..

Bak yine gün geceye döneli çok olmuş..
Dışarıdaki yıldızlardan haber getirdin mi yine..
Bak belki bu son haber alışım olur kim bilir..
Yeni güne uyanmaya nasibimiz yoktur belki..

Dondum ben burda..
Sen ise kim bilir nerelerde..

Nitrome‘den yeni bi’ oyun daha Droplets…