Öylesine atılmış bir başlık için çok iddalı olduğunu söylebilirim..
Yazmayalı yine uzun zaman oldu..
Elim gitmiyor klavye’ye..
Anlatacak çok şey birikmesi gerekiyor yazmak için..
Yoksa bugün sabah uyandım, işe gittim, eve geldim ve uyudum gibi kısa cümleler yetiyor..
Hayal gücüm hikaye yazacak kadar gelişmiş değil..
Ama isterdim yaşanmayan şeyleri anlatmayı..
Yaşamadıklarımdan bahsedeyim birazda..
Mesela ruhumun yansıtacak cümleleri yok..
Günlerim keşfedilecek bi’ tarafı yok..
Geçiyor hızla günler ve ben gittikçe unutuyorum anlatmayı..
Dedim ya elim varmıyor diye yazmaya..
Geçenlerde bir gün siteleri kapatmayı düşündüm..
Her günüme bir kaç dizi sığdırdım..
Uyuşturucu gibi bi’şey benim için..
Günlük bir doz alıp, sızıyorum yatağıma..
Oyunlardan başımı kaldırmıyorum..
Ee haliyle kimseyle tatlı bi’ muhabbet etmeyeli de çok oldu..
Şimdi bu konuda dert yanmak gibi olmasın diye kısa kesiyorum..
Hayatımda kimse olmamasından memnunum, huzurluyum..
Kırılacak bi’ tarafım yok, tabii kıracak kalplerde yok etrafımda..
Uzaktan sevdiklerimden de yavaş yavaş siliyorum izlerini..
Çok yakın zamanda.. çok..
Hepsi bitmiş gitmiş olacak..
Belki birazda huzur alıp gitmiş olacak benden bilmiyorum..

Bu yazının başlığı son günlerde serilerinden olacaktı..
Üşendim..
Eski konularda kaçıncı numarada kaldığıma bakmaya..
O yüzden böyle oldu..
Hem yarı çıplak kısmı için nefsimin sesini duyurabilirim..
Ramazan ayında olduğumuz için çok kısa değineceğim..
Oruçlu hayat epey zor bu devirde..
Kendi adıma konuşuyorum burda..
Hele ki her gün işe gitmek zorunda kalıp, toplu taşıma kullanıyorsanız..
Erkekler için bu nefs konusu çok ızdırap verici olabiliyor..
Normalde kimsenin yarı çıplak hayatlarına karışmak istemem..
Sadece biraz daha saygılı olabilirler ramazan ayında..
Nitekim müslüman bir toplumda yaşadığımızı varsayarsak..
Dediğim gibi çok zor orucu zedelemeden tutmak..
İster istemez zorunda bırakılabiliyor insan..
Geçenlerde bir gün durakta beklerken..
Önüm arkam sağım solum sobelenmişti sanki..
Sonunda kaldırdım gökyüzüne diktim gözlerimi sabır diledim..
Başka yapacak bi’şey yok..
Burda anlatmaya çalıştığım konuyu, umarım yanlış anlatmış değilimdir..

Hafta sonu sınavım var o yüzden gitmek zorundayım..
Aslında artık yazmayı sevmiyorum galiba..
Sebebi yok şimdilik gidişimin..
Hadi gittim..

Yine günlüğe yazasım yok heyhat..
Hatta hiç yazasım, konuşasım yok..
Hiç felsefik cümle kurasım bile yok..
Yok işte yok..
Hayat böyle geçip gitmekte..
Bütün hayaller ertelenmekte..
Yaşananlar yıllanıp, unutulmakta..

Ben yine isyanlarda..
Ben yine aklıma gelen bütün düşüncelerin içine etmekteyim..

Eskisi gibi olmadığım kesin..
İyi mi kötü mü olduğu tartışılır..
Ama kimseye el avuç açmayışıma devam..

İnsanları seviyorum; benim gibi kul oldukları için..
İnsanları sevmiyorum; tek bir sebep olsa yazardım..

Has si..ir çekiyorum içimden herşeye..
Çoğu zaman gülüp geçiyorum şu hallerine..

Ben çok doğru biri miyim..
Hayır..
Zaten şahsıma söz söylemeleri için onların da dosdoğru olmaları gerekir..
Hadi bakiim, ne haliniz varsa görün..
Gerçi bu bana kalmış bi’şey değil ya, neyse..

Kimileri bu dünya’yı pisletirken..
Kimileri de bu pislikleri temizleme görevinde nasıl olsa..

Hadi bakalım..
Kolları sıvama vakti her sabah..

Bundan tam bir yıl öncesine dönüp şöyle bi’ göz gezdirmek isterdim..
Ama vakti çoktan geçmiş hatıraların daha çok acıttığını öğrendim..
Dünya üzerinde barış kelimesinin anlamsızlığını farkettim..
Her birey kendi halinde herşeyle savaş halinde..
Kimse bana aksini ispat edemez..
O kadar kolay olmadı çünkü buna inanmam..
Önemli olan kansız bi’ savaşta, kansızlarla savaşma’nın zorluğunu kavrayabilmek..
Zaman hızla aka dursun, herşey yer değiştirse bile..
Dengeler bozulup dursa bile.. Savaş hiç bir zaman durmayacak..
Dünya var oldukça, savaş bize kendimizden bile daha yakın olacak..
Devamı..

Bi’ haftadır buraya bi’şeyler karalamak için çabalamıyordum..
İşlerin yoğunluğu bi’ yana, benim kafamın dağınıklığı yüzünden kaynaklanıyor..
Bugün (25.10.08) biraz boş zamanım olduğunu farkettim..
Can sıkıntısından birazda hani..
Yoksa ne biliyim buraya uğrayamak falan istemiyorum..
Bi’ yazarın kitap yazmaktan kaçması gibi değil bu..
Bu kitap yazmaktan nefret etmek gibi bişey..
Kendi sitemi kendim sevmiyorum, başkaları niye sevsin di mi..
Biraz karmaşık bu konu..
Devamı..

Eskiden hayatın anlamını çözmek istediğimden mi bilmiyorum..
Daha çok yorum yapardım, kafa yorardım herşeye..
Mesela en büyük sevdam olan yalnızlık üzerine pek çok şey söyleyebilirdim..
Uzun konuşmalar yapabilirdim..
Bu durumun değişmesinin tek sebebi artık düşünmeyi bırakmaz olamaz sanırım..
Elbette hayatımda başka şeylerde buna sebep..
Mesela birisinin kızgınlık anında bana söylemiş olduğu şeyler..
Her ne kadar değişmiş gibi görünsemde, aslında olay böyle değil..
Sadece daha çok yalancı kişiyi oynamaya başladım..
Evet yalandan nefret ederim, söylemesine de söylenmesine de karşıyımdır..
Herkes aslında kendi hariç başka birilerini oynamayı sever bu perdede..
Kim ne kadar kendi olmaya çabalasada olamaz, yapamaz..
Bi’ yere kadar belki ama ondan sonrası kendini oynamak zordur bu hayatta..
Çünkü çevresel etkiler ve kendinize yaptığınız psikolojik baskılar buna izin vermez..
Devamı..